Lutetiae parisiorum, die XXI mensis aprilis, dominica III post Pascha
Katholiek zijn in 2024 is geen gemakkelijke zaak. In het Westen heerst massale ontkerstening, en wel zodanig dat het katholicisme uit de publieke ruimte lijkt te verdwijnen. Elders blijft het vervolgen van christenen omwille van hun geloof maar toenemen. Bovendien schijnt de Kerk in een interne crisis te verkeren, met als gevolg de afname van de religieuze praktijk, steeds minder priester- en religieuze roepingen, de vermindering van de sacramentele praktijk, en zelfs een verdeeldheid tussen priesters, bisschoppen en kardinalen die in het verleden ondenkbaar zou zijn geweest. Als eerste tussen de verschillende elementen die kunnen bijdragen tot de interne heropleving van de Kerk en de hervatting van haar missionaire ontwikkeling, is er echter de waardige en heilvolle viering van haar liturgie, waarbij het voorbeeld en de aanwezigheid van de traditionele Romeinse liturgie een krachtige hulp kunnen bieden.
Ondanks alle pogingen om haar af te schaffen, vooral onder het huidige pontificaat, leeft deze mis voort, verspreidt ze zich en heiligt ze de christenen die haar bijwonen. Zij brengt zichtbare vruchten voort van vroomheid, roepingen en bekeringen. Zij trekt de jeugd en is de bron van de bloei van vele werken, vooral in scholen, en zij gaat samen met degelijk catechetisch onderwijs. Niemand kan ontkennen dat zij een middel is om het geloof en de religieuze praktijk te handhaven en over te dragen, te midden van een verzwakking van het geloof en het afbrokkelen van het aantal gelovigen. Dankzij haar eeuwenoude bestaan kan deze mis zich er ook op beroepen door de eeuwen heen vele zielen geheiligd te hebben. Tussen andere vitale krachten die nog steeds werkzaam zijn in de Kerk, is haar godsdienstig leven opvallend door de structurering die haar wordt geboden door een doorlopende lex orandi.
Zeker is haar ruimte gegeven, of liever gezegd wordt ze hier en daar getolereerd, maar al te vaak wordt er met de ene hand teruggenomen wat met de andere hand is gegeven. Maar nooit is het gelukt om haar uit te roeien.
Sinds de grote inzinking in de periode direct na het Concilie, is bij talloze gelegenheden alles geprobeerd om de praktijk nieuw leven in te blazen, om het aantal priester- en religieuze roepingen te bevorderen en om het geloof van het christelijke volk proberen te behouden: alles, behalve het toestaan van “het experimenteren van de traditie”; alles, behalve de zogenoemde Tridentijnse liturgie een kans te geven. In de naam van gezond verstand is het vandaag echter absoluut noodzakelijk om alle levende krachten in de Kerk te laten leven en gedijen, en in het bijzonder deze, die geniet van een meer dan duizend jaar oud bestaansrecht.
Voor alle duidelijkheid: dit verzoek is geen pleidooi voor het invoeren van een nieuwe tolerantie, zoals in 1984 of 1988, noch voor het herstel van de status die in 2007 aan de traditionele liturgie werd toegekend door het motu proprio Summorum Pontificum. Daarin werd in principe een recht erkend, maar in feite werd dit recht beperkt tot met mondjesmaat verstrekte toestemmingen.
Als leken is het niet aan ons om een oordeel te geven over het Tweede Vaticaans Concilie, over zijn al dan niet samenvallen met de vroegere leer van de Kerk, over de verdiensten of gebreken van de hervormingen eruit voortkwamen, enz. Het is daarentegen van groot belang om de door de Voorzienigheid gebruikte middelen om een groeiend aantal katholieken het geloof te laten behouden, erin te laten groeien of het te laten ontdekken, te verdedigen en te verspreiden. In dit proces heeft de traditionele liturgie een sleutelrol, vanwege haar overstijgendheid, haar schoonheid, haar tijdloze karakter en haar leerzekerheid.
Daarom vragen wij, in de naam van de ware vrijheid van Gods kinderen in de Kerk, simpelweg dat de volledige vrijheid van de traditionele liturgie wordt erkend, met het vrije gebruik van al haar boeken, zodat alle gelovigen van de Latijnse ritus er ongehinderd van kunnen baten en alle geestelijken haar kunnen vieren.
Jean-Pierre Maugendre, Directeur-generaal van Renaissance catholique, Parijs
(Ce texte a été traduit et diffusé en allemand, anglais, espagnol, français, italien, néerlandais et portugais.)
Dit verzoek is geen petitie om te ondertekenen, maar een boodschap om te verspreiden, en wellicht om over te nemen in elke vorm die geschikt blijkt, en om voor te leggen en te verduidelijken aan de kardinalen, bisschoppen en prelaten van de universele Kerk.
Si Renaissance catholique a l’initiative de cette campagne, c’est uniquement pour se faire l’interprète d’un large désir en ce sens qui se manifeste dans l’ensemble du monde catholique. Cette campagne n’est pas la sienne, mais celle de tous ceux qui y participeront, la relayeront, l’amplifieront, chacun à leur manière.